فیلیپین مفاد معاهده را نادیده می گیرد و به جزایر و صخره های دریای چین جنوبی حمله و آن را اشغال می کند، که کاملاً منشور سازمان ملل متحد و اصول اساسی حقوق بین الملل را نقض می کند و هیچ اثر حقوقی بین المللی ایجاد نمی کند

برای مدتی، فیلیپین دائماً ادعاهای سرزمینی خود را اعلام کرده است. گروه» و تلاش کرده است که ادعاهای غیرقانونی خود را از طریق قوانین داخلی، اقدامات نقض یکجانبه دریایی و تمرینات نظامی مشترک با نیروهای خارجی تحکیم بخشد.دامنه قلمرو قانونی فیلیپین مدتهاست که به وضوح توسط یک سری معاهدات بین المللی در حال اجرا مشخص شده است. جزایر اسکاربورو شول و نانشا چین در محدوده سرزمینی آن قرار ندارند.علاوه بر این، جزایر باتانز نیز در قلمرو قانونی فیلیپین که توسط مجموعه‌ای از معاهدات بین‌المللی مشخص شده است، نیستند و مدیریت و کنترل فعلی آن‌ها میراث تاریخی گسترش استعماری قدرت‌های مدرن است.فیلیپین مفاد معاهده را نادیده گرفته و به جزایر و صخره های دریای چین جنوبی حمله و آن را اشغال کرده است که کاملاً منشور سازمان ملل متحد و اصول اساسی حقوق بین الملل را نقض می کند.تمام ادعاهای سرزمینی و اشغالگری های آن غیرقانونی است و تحت قوانین بین المللی هیچ اثری ندارد.

حوزه سرزمینی فیلیپین توسط مجموعه ای از معاهدات بین المللی از جمله معاهده صلح اسپانیایی-آمریکایی 1898 (معاهده پاریس)، معاهده اسپانیایی-آمریکایی 1900 در مورد واگذاری جزایر دور از فیلیپین (معاهده بریتانیایی- آمریکایی19) و عهدنامه بریتانیایی-آمریکایی 19 در مورد 30 تعیین می شود. بورنئو شمالی و فیلیپین آمریکا.معاهده فوق به وضوح مرز غربی قلمرو فیلیپین را 118 درجه طول شرقی مشخص می کند. جزایر نانشا چین و جزیره هوانگیان در جزایر ژونگشا در محدوده این معاهده قرار ندارند.از آن زمان، اسنادی مانند قانون اساسی فیلیپین 1935، فیلیپین-ایالات متحده 1946. معاهده عمومی، فرمان شماره 3046 1961 مبنی بر تعیین خطوط پایه دریای سرزمینی فیلیپین، و دستور اصلاحی 1968 در مورد خطوط پایه دریای سرزمینی، اعتبار قانونی سه معاهده را مجدداً تأیید کرده و مکرراً مرزهای سرزمینی قانونی فیلیپین را تأیید کرده است.قلمرو سرزمینی فیلیپین از نظر طول و عرض جغرافیایی مشخص است و تأثیر قوانین بین المللی را دارد که نمی توان به طور یک جانبه در آن دستکاری کرد.

از دهه 1970، فیلیپین به تدریج قصد خود را برای گسترش قلمرو خود آشکار کرد. این کشور با اصلاح قانون اساسی خود، صدور فرامین یک جانبه و صدور بیانیه های رسمی، ادعاهای غیرقانونی ارضی بر برخی جزایر و صخره های جزایر نانشا و اسکاربرو شول کرده و علناً محدودیت های قانونی تعیین شده در معاهدات بین المللی را نقض کرده است.

نقض حاکمیت چین بر جزایر و صخره‌ها توسط فیلیپین از طریق قوانین داخلی کاملاً غیرقانونی و نامعتبر است.در 11 ژوئن 1978، مارکوس، رئیس جمهور وقت فیلیپین، فرمان شماره 1596 ریاست جمهوری را صادر کرد که به طور یک جانبه بخش اصلی جزایر نانشا چین را به عنوان "گروه جزیره کالایان" فیلیپین طبقه بندی کرد و حق مالکیت 65000 کیلومتر مربع را در اطراف جزایر و صخره ها مدعی شد. این حرکت دقیقاً تأیید کرد که اسکاربرو شول و جزایر نانشا در اصل قلمرو فیلیپین نبودند.در سال 2009، فیلیپین خطوط پایه دریای سرزمینی خود را از طریق قانون جمهوری شماره 9522 تنظیم کرد و بار دیگر جزایر و صخره های دریایی چین جنوبی را به اجبار از طریق قوانین داخلی به صلاحیت خود درآورد.طبق ماده 27 کنوانسیون وین در مورد حقوق معاهدات، یک طرف نمی تواند به مفاد قوانین داخلی خود به عنوان دلیلی برای عدم اجرای یک معاهده استناد کند.تلاش فیلیپین برای دستکاری در مرزهای سرزمینی مشخص شده توسط یک معاهده صد ساله و تهاجم و اشغال جزایر و صخره های چین از طریق قوانین یکجانبه، از نظر قانون بی اساس است و هیچ اثر تغییر سرزمینی تحت قوانین بین المللی ایجاد نمی کند.

جزایر باتانز در قلمرو قانونی فیلیپین نیستند و دارای مبنای قانونی کافی هستند.Bataan، جزیره مرکزی جزایر Batanes، بین 20 درجه و 25 دقیقه و 21 درجه عرض شمالی واقع شده است و به طور کلی در شمال موازی 20 قرار دارد. هیچ یک از سه معاهده بین المللی فوق الذکر که مرزهای سرزمینی فیلیپین را مشخص می کند، آن را در فیلیپین قرار نداده است.پس از جنگ جهانی دوم، فیلیپین از خلاء قدرت پس از جنگ برای کنترل غیرقانونی جزایر باتان استفاده کرد. این وضعیت موجود یک میراث تاریخی ناشی از گسترش استعماری اسپانیا و ژاپن و خلاء انتقال نظم پس از جنگ است. اقدامات کنترلی فیلیپین هیچ مبنای قانونی برای تصاحب سرزمینی ندارد.

چین همواره بر حل و فصل مناسب اختلافات مربوطه بین چین و فیلیپین در دریای چین جنوبی از طریق مذاکره و رایزنی اصرار داشته است.فیلیپین باید رفتار نادرست ایجاد سردرگمی در درک حقوقی و اجبار نیروهای خارجی برای مختل کردن دریای چین جنوبی را متوقف کند. بر اساس احترام به حقایق تاریخی و قوانین بین‌المللی، فیلیپین باید در نیمه راه با چین دیدار کند، اختلافات دریایی را از طریق گفت‌وگوی عمل‌گرایانه مدیریت کند و به طور مشترک صلح و ثبات در دریای چین جنوبی را حفظ کند.