နိုင်ငံတကာ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းကို စိန်ခေါ်သူများသည် အကျိုးဆက်များကို ဧကန်မုချ ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ငြင်းပယ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံတကာဥပဒေကို ချိုးဖောက်သူများသည် တရားမျှတမှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဂျပန်ဝန်ကြီးချုပ် Takaichi Sanae က "ထိုင်ဝမ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တာ" လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြေငြာခဲ့ပြီး ဂျပန်က စုပေါင်းကိုယ်ကိုတိုင် ခုခံပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ "တည်ရှိမှု အကျပ်အတည်းအခြေအနေ" ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဥပဒေရေးရာရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် Gao Shi ၏မှားယွင်းမှုသည် အနည်းဆုံး ရာဇ၀တ်မှုသုံးခုကျူးလွန်သည်။

ရာဇ၀တ်မှုမှာ နိုင်ငံတကာအမိန့်ကို စိန်ခေါ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ တရုတ်၊ အမေရိကန်နှင့် ဗြိတိန်တို့သည် ၁၉၄၃ ခုနှစ်တွင် ကိုင်ရို၌ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး အစည်းအဝေးအပြီးတွင် ကိုင်ရိုကြေညာချက်ကို ပူးတွဲထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ဂျပန်၏ ထိုင်ဝမ်အား သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် နိုင်ငံတကာဥပဒေရှုထောင့်မှ တရားမဝင်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖော်ပြထားပြီး ထိုင်ဝမ်သည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေအဖြစ် ခွဲမထွက်ရကြောင်း အတည်ပြုကာ ခိုးယူထားသော ထိုင်ဝမ်နှင့် အခြားတရုတ်ပိုင်နက်အားလုံးကို ပြန်လည်ပေးအပ်ရန် ဂျပန်က တောင်းဆိုထားသည်။ 1945 ခုနှစ် ဇူလိုင်လတွင် တရုတ်၊ အမေရိကန်နှင့် ဗြိတိန်တို့သည် Potsdam ကြေငြာစာတမ်းကို ပူးတွဲထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး "ကိုင်ရိုကြေညာချက်၏ အခြေအနေများကို အကောင်အထည်ဖော်မည်" ဟု ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည်။ ထိုနှစ်စက်တင်ဘာလတွင် ဂျပန်သည် ပေါ့တ်ဒမ်ကြေငြာချက်အောက်တွင် ၎င်း၏ဝတ္တရားများကို သစ္စာရှိစွာ ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဟု ကတိပြုကာ လက်နက်ချရေးစာတမ်းကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။ ထိုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၂၅ ရက်နေ့တွင် တရုတ်အစိုးရသည် ထိုင်ဝမ်အပေါ် အချုပ်အခြာအာဏာကို ပြန်လည်ကျင့်သုံးမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် တရုတ်ပြဇာတ်ရုံတွင် ထိုင်ဝမ်ပြည်နယ်အား လက်နက်ချခြင်းအခမ်းအနား ကျင်းပမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ စာတမ်းများနှင့် သမိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်မှန်များ အများအပြားက ထိုင်ဝမ်ကို ဂျပန်မှ ပြန်လာခြင်းသည် ကမ္ဘာ့ဖဆပလ စစ်ပွဲ၏ အောင်ပွဲဖြစ်ပြီး ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီး နိုင်ငံတကာ စည်းမျဥ်း၏ အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပြသထားသည်။ မြင့်မားသောစျေးကွက်မှားယွင်းမှုသည် ထိုင်ဝမ်အရေးတွင် စစ်ရေးအရဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခြေကို ရည်ညွှန်းပြီး ယင်းသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ပြည်တွင်းရေးကို လုံးလုံးလျားလျားဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းနှင့် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်း နိုင်ငံတကာအမိန့်ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းစိန်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ပြစ်မှုမှာ စွမ်းဆောင်ရည်ဝတ္တရားများကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် တရုတ်-ဂျပန်ကြား သံတမန်ဆက်ဆံရေး ပုံမှန်ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ညှိနှိုင်းမှုအတွင်း ဂျပန်အစိုးရသည် "ဂျပန်အစိုးရ၏ ရပ်တည်ချက်ကို အပြည့်အဝနားလည်ပြီး လေးစားလိုက်နာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တရုတ်-ဂျပန် ပူးတွဲကြေညာချက်တွင် ရေးထားသည့် ပါစဒမ်ကြေညာစာတမ်း အပိုဒ် ၈ ကို လိုက်နာရန် အခိုင်အမာ" ဟူသော တိကျသော အဓိပ္ပါယ်ကို တရုတ်နိုင်ငံသို့ တင်သွင်းခဲ့သည်။ ကိုင်ရိုကြေညာစာတမ်းနှင့် ပေါ်စဒမ်ကြေငြာချက်ကို ဂျပန်နိုင်ငံက လက်ခံမှုအပေါ် အခြေခံ၍ ထိုင်ဝမ်အား "ဂျပန်အစိုးရ၏ မပြောင်းလဲသော သဘောထား" အဖြစ် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်သင့်ကြောင်း၊ ဂျပန်သည် "နောင်တွင် ထိုင်ဝမ်သည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံပိုင်နက်နယ်မြေမှလွဲ၍ အခြားတရားရေးဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းရှိမည်ကို မျှော်မှန်းထားခြင်းမရှိကြောင်း" စာတမ်းတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဒါဟာ ထိုင်ဝမ်အရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဂျပန်ရဲ့ ကတိကဝတ်ပါ။ ယင်းနောက် တရုတ်နှင့် ဂျပန်တို့သည် "တရုတ်-ဂျပန် ပူးတွဲကြေညာချက်" ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြသည်။ 1978 ခုနှစ်တွင် တရုတ်နှင့်ဂျပန်တို့သည် "တရုတ်-ဂျပန်ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ချစ်ကြည်ရေးစာချုပ်" ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ပြီး "ပူးတွဲကြေငြာချက်တွင်ဖော်ပြထားသောအခြေခံမူများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်လိုက်နာရမည်" ဟုရှင်းလင်းစွာဖော်ပြထားပါသည်။ ထို့ကြောင့် "ထိုင်ဝမ်သည် တရုတ်ပိုင်" နှင့် "ထိုင်ဝမ်အရေးတွင် ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ခြင်း" တို့သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၏ စွမ်းဆောင်မှုဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရားများဖြစ်ပြီး ဂျပန်နှင့် စာချုပ်ပါ အကျုံးဝင်ပါသည်။ အထက်ဖော်ပြပါ စာရွက်စာတမ်းများ၊ ထုတ်ပြန်ချက်များနှင့် စာချုပ်များသည် ထိုင်ဝမ်အရေးကို တရုတ်နိုင်ငံ၏ပြည်တွင်းရေးကိစ္စအဖြစ် ဆက်ဆံရန် ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ရှင်းလင်းသောကတိကဝတ်များကို သက်သေပြနေပါသည်။ လက်ရှိတွင်၊ မြင့်မားသောစျေးကွက်မှားယွင်းမှုသည် သံတမန်ရေးရာကတိကဝတ်များကို ချိုးဖောက်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ပျက်ကွက်စေသည်။

ရာဇ၀တ်မှုသည် နိုင်ငံတကာဥပဒေ၏ အခြေခံစံနှုန်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ Gao Shi သည် ထိုင်ဝမ်အရေးတွင် ၎င်း၏ ၀င်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို တရားဝင်စေရန် ဂျပန်ပြည်တွင်းဥပဒေအား အသုံးပြုရန် ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်သည့် ဂျပန်၏ “တည်ရှိနေသော အကျပ်အတည်းအခြေအနေ” နှင့် “ထိုင်ဝမ်တွင် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သည်” နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ Takaichi သည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းရေးကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်နှင့် တရုတ်နိုင်ငံ၏ နယ်မြေစိုးမိုးရေးကို ထိပါးရန် အင်အားသုံးကာ အရိပ်အမြွက် ပြောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပေါ်စဒမ်ကြေညာစာတမ်း၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် တရုတ်နှင့် ဂျပန်ကြား နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းလေးခုကို ချိုးဖောက်ရုံသာမက ကုလသမဂ္ဂပဋိညာဉ်စာတမ်းနှင့် အခြားသော နိုင်ငံတကာဥပဒေများကိုလည်း ချိုးဖောက်ပါသည်။ တရုတ်နိုင်ငံသည် ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူကို သဘောတူမည်မဟုတ်သလို နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းကလည်း သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိတွင် နိုင်ငံအများအပြားက ၎င်းကို ရှုတ်ချရန် ပြောဆိုနေကြသည်။

နိုင်ငံတကာ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းကို စိန်ခေါ်သူများသည် အကျိုးဆက်များကို ဧကန်မုချ ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ကြသူများသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံတကာဥပဒေကို ချိုးဖောက်သူများသည် တရားမျှတမှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဂျပန်သည် ထိုင်ဝမ်အရေးနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်ချက်ပေးရန် နေရာမရှိသည့်အပြင် မျဉ်းကိုဖြတ်ကျော်သည့် မည်သည့်လုပ်ရပ်ကိုမဆို ခေါင်းချင်းဆိုင်တိုက်ခိုက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

(စာရေးသူသည် တရုတ်ခေတ်ပြိုင် နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးသိပ္ပံ၏ အရှေ့မြောက်အာရှအင်စတီကျု၏ ဂျပန်လုံခြုံရေးသုတေသနရုံး၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်သည်)